#~killall ygs

Yazayım yazayım dedim ama bu güne kadar bekledim. Malumunuz üzre bir sınavı geride bırakmış bulunuyoruz. Tüm sınava girenlere geçmiş olsun dileklerimi iletirken soru kitapçığına şöyle güzel bir şiir yazamadığıma üzüldüğümü de belirtmek istiyorum. Bırakın şiir yazmayı soruların hepsini çözmeye bile vaktimin kalmadığını düşünürsek en üzücü şeyin bu olmasını dilemekten kendimizi alamıyoruz elbette. Dersane sağ olsun hep bize “Deneme sonuçlarına üzülmeyin, YGS çok daha kolay olacak, siz ne sanıyorsunuz? Biz sizi fazla zorluyoruz bakmayın siz. YGS en kolay sınavınız olacak” diyerek moralimizi yüksek tutmayı bildi. Ama o ne sınavdı öyle ki öff. Düşünmeye korktum bazen vakit kaybı diye. Matematikten bir soruyu çözüm yolunu bildiğim halde uğraşamayıp şıklardan kestirmeye çalıştım. Bir de televizyonda soru çözenlerin utanmadan “Matematik sorularının çözümleri uzun olduğu için sadece cevapları vereceğiz” dediklerini duyunca söyleyecek söz bulamadım.

Geçen geçmiş artık diyoruz ve önümüzdeki sınavlara bakıyoruz. Sevinmem bile lazım hatta sözel derslerden kurtulduğum için. Zaten sınav neyse de okula gelirken trambolin gibi zıplamaya yarayan ama daha farklı olan şeylerden, benim en sevdiğim oyuncaktır, kurulu olduğunu görüp çıkışta zıplarız demiştik ama o kafayla unuttuk zıplamayı ona yanarım.

Sürpriz

Beni tanıyanlar hayatımın ne kadar tekdüze olduğunu bilir. Öyle ki bazen bu tekdüzelikten küçük oyunlarla kurtulmaya çalışıyorum. Kimseye haber vermeden kalkıp eve gelmek gibi. Geçen sene öyle yapacaktım. Ama annem arayıp "Oğlum ben Ankara’dayım" deyince eve gidemedim ve hevesim de kursağımda kalmıştı doğrusu. Neyse ki bir fırsat daha geçti elime ve kimseye haber vermeden çıkıp çıktım yola.

Sekiz saat civarında bir yolculuğu içimde farklı bir şey yapmanın heyecanıyla ve elimde Hawking’in yaşamını ve kuramını anlatan kitapla, bazen de yanımdaki abinin makine mühendisliğini övmesini dinleyerek geçirdim. Osmaniye’ye gelince otogarın yerinin ve niteliğinin değiştiğini fark edip sevindim. Eve nasıl gideceğim falan filan derken eski komşumuza rastlayınca yine adetim olmayarak gidip selam verdim. Beni tanıması uzun zaman alsa da konuşmamızın sonunda beni arabasıyla eve yakın bir yere bıraktı. Yakın dediğim de Osmaniye’li olanlar belki bilir, Bölge Trafik bilmem neyinin ordan Çardak köyünün girişine kadar… Yoruldum mu? Hayır. Üç adımlık yol zaten. Vakit sıkıntısını yol üstündeki camiye girerek ortadan kaldırdım. Hiç acele etmedim. İçimdeki farklı bir şey yapma duygusunun tadını çıkardım. Takunyaları takırdata takırdata hiç kimsenin olmadığı camiye girdim. Çıkıp tekrar eve doğru yürümeye başladım. Bir yandan evde olmamaları ihtimali beni korkutsa da arayıp olayın heyecanını kaçırmak istemedim ve devam ettim.

Yolda birkaç kere o anda ölme ihtimalimi düşündüm. Böyle şeyler aklıma nereden gelir anlamam. Neyse hayatıma ne kadar az değer verdiğimi üzücü bir şekilde anladım. Eski yaşama hevesimi kayıp mı etmiştim? Hani bilim adamı olacaktım. Güzel bir hayat yaşayacaktım. Araştırma başında yaşlanacaktım. Bunları yapmadan ölme fikri beni önceden çok korkuturdu. Ne değişti? Şaşırdım.

Eve geldiğimde Buğrahan’ın kapıyı açtıktan sonraki tepkisi görülmeye değer: "Hıı?!! Bu ne lan? Nasıl yani ya? (yüzüme yaklaşıp eliyle yokluyor) Şaka mısın sen çocuk?" Daha sonra evin diğer sakinlerini ve gelen misafirleri de sırayla şaşırtıp dinlenmeye koyuluyorum. O kadar da mutluyum ki her şeyle dalga geçiyorum. Tartışmaları gülerek geçiştiriyorum. Keyfime bakıyorum.

Avrupa Bilim ve Eğlence Günü

Geçen cuma günü Bilkent Üniversitesi’nde düzenlenen Bilim ve Eğlence gününe katıldık. Giderken de yanımıza geçen seneki fizik projesini götürdük. Öğlene doğru ziyaretçiler gelmeye başladılar ama bizim projemiz çocukların ilgisini çekebilecek düzeyde olmadığı için genellikle yanımızdan geçip gittiler. Biz de boş boş durmaktansa diğer standları gezdik. Tübitak’ın çocuklar için hazırladığı düzeneklere bakıp onlarla oynayıp güldük eğlendik. Ama yanımdaki Halil’e “Ah Halil ah. Biz bu durumlara mı düşecektik? Şimdi bizim STM ile “ypng” yazıp ona bakıp gülecek seviyede olmamız gerekiyordu.” Demekten de kendimi alamadım. Yani bunca yıldır okuyoruz hala aynı şeyler. Artık bizim sodyum patlatıp eğlenecek, indüksiyon akımıyla kablosuz yanan ampüle bakıp şaşıracak, bakır borunun içine mıknatıs atıp yavaşça düşmesini izleyecek yaşı geçmiş olmamız gerekmiyor mu? Bu ne biçim bilim eğitimi! Geleceğin bilim adamı dediğiniz adamlara bunu mu layık görüyorsunuz? Nerde bu devlet? Tutmayın beni. Bize de yazık değil mi? Boşa geçiyor en verimli çağımız. Yeter artık yeteeeeer.

Ama maalesef hiçbir şeyin değişeceği yok sanırım. Bizde bu öğrenci ve bu eğitim sistemi varken hayalden başka bir şey değil.

Bu arada konu sapıyor ama bu STM niye hala çok pahalı. Ürünler gün geçtikçe ucuzlamıyor mu? Milyon kere büyütmese de olur birkaç bin kere büyüten bir STM (İlk yapılan 400x büyütmeliymiş) ne kadardır ki?

Boş işlere takıldık

Özgür yazılım çalışmalarımız daha başlamadan bir engele takıldı. Ne yaptım da bunu hak ettim anlayamıyorum. Pireyi deve yapmakta sınır tanımayan yetkililerimiz olması ne ilginç bir durum.

Ne olduysa oldu yetkili şahıs beni odasına çağırdı. Bayram değil, seyran değil… Aklıma da gelmiyor değil hani nereden haber almışsa almış, bizi desteklemeye karar vermiş diye. Ama hiç de beklediğim gibi olmuyor. Nereden gömüşse blog yazımı okumuş. Şaşılacak bir şey yok aslında. Ne de olsa wordpress ne yapıp edip google aramalarında beşinci sıraya koymuş yazıyı. Meğer sorun marka haklarıyla ilgiliymiş. Kendilerinden izinsiz bu ismi kullanamıyormuşum. Sonra bir bakıyorum elinde bir kağıt var. Nasıl yapmış bilemiyorum ama yazıcı dostu sayfaya blog girdisini yazdırmış. Sonra yazıyı okuyor: “… Belki okuldaki bilgisayarların birkaçına değişik linux dağıtımları kurabiliriz…” Cevap veriyor: “Zaten bilgisayar odasındaki iki bilgisayarda var (asla açılamayan bilgisayarları kasdediyor)”. Daha da devam edip yorumları okuyor. Bilgisayar odasından sorumlu öğretmene hakaret edilmiş sözde. Bana dava açılacakmış. Başım derde girecekmiş. Kurumun ismi geçtiğinden kendini de ilgilendiriyormuş. Kendi sorumluluğundaki bilgisayarlarda sürekli “Yazılım sahteciliği kurbanı olabilirsiniz.” uyarısı çıkan biri beni dava edecekmiş, ne garip.

Acaba “KDE çok kasıyor, kullanılacak gibi değil” dediğimde KDE bana dava mı açacak? Veya okulda “Linux Topluluğu” kursam Linus Torvalds bana dava mı açacak? Elbetteki saçma… Peki bu saçmalığı birilerinin yüzüne vursam onlar bana dava açmaya kalkacak mı bilemiyorum. Türkiye’nin alim yetiştiren okulu (bak yine isim göstermeden alıntı yaptım) nelerle uğraşıyor herkese yaysam başım derde mi girecek?

Ne olacakmış? Çok merklısı değilim markalarının. Can atmıyorum topluluğuma ismi koyulsun diye. Kaldırırız sorun olmaz. Ama artık kime ne gözle bakacağım belli olmuş olur.

Çapar

Bilgisayarımla aramda gerçekten bir bağ oluşmaya başladı. Aslında geç bile. Sonuçta birbirimizi üç yıldır tanıyoruz. Acı tatlı birçok günümüz ve gecemiz geçti onunla. Bazen ben onu üzdüm, bazen o beni üzdü. Bazen de başka insanlar ikimizi birden üzdü. Bunca zaman geçtikten sonra bilgisayarıma bir isim koymaya karar verdim. Neden derseniz; küçük bir hikayesi var. Bu bayramda evimize gelen dayımın arabasına isim takmış olduğunu öğrenince baba tarafında gelme bir adet olduğu üzere "Arabaya isim mi konur, çağırınca gelecek mi sanki?" (bunun da hikayesi var ama konuyu fazla dağıtmayacağım) diye karşılık verdim. Ama anne tarafında adet öyle olmayacak ki dayım "Öyle deme, eşyalara da isim konur. Ona değer verdiğini gösterir bu. Eşyanın ömrü de uzar." dedi ve ben düşünmeye başladım. Yeni bir ney aldığımız zaman ona okuduğum, okşadığım, sevgiyle muamele ettiğim olmuştu ama diğer eşyalarla aramda böyle bir ilişki olmamıştı. Sonunda bilgisayarımın da bu ilgiyi hak ettiğini düşündüm ve ona bir isim koydum: Çapar. Bu isim bilgisayarımın harap haline uygun düşer dedim. Sonra küçük bir araştırmayla bizim şekilsiz, bozuk, biçimsiz, tipsiz gibi anlamlara getirdiğimiz çapar sözcüğünün albino anlamına geldiğini ayrıca Türkmence’de ulak, haberci, müjdeci gibi anlamlara geldiğini öğrendim. Hepsi de gider benim bilgisayarıma. Üstelik çağırınca da geliyor. Hatta roota yalakalık bile yapıyor. Yakında başka şeyler de öğrenecek.

Enlightenment Masaüstü

Farklı masaüstü ortamları denemek fena olmaz diye düşünüp bu kez de Enlightenment’i denedim. Hoşuma gitti. Gayet hafif. Çok da çabuk açılıyor. Görsellik konusunda da hiç fena değil. Tek sorun yeni olması. Yeni olduğu için tema ve uygulama konusunda sıkıntı var. Ayrıca ilk kurulumda nedense taskbar dediğimiz o panele yerleşen ve açık uygulamaları gösteren araç gelmedi. Ben de bir türlü kuramadım. En sonunda salla gitsin dedim. Neyse ki simge durumuna küçültülen uygulamaları gösteren bir araç vardı da küçülttüğüm pencereleri kaybetmiyordum. Bir pencereden diğerine geçmek istediğimde ise bu işi uzun yoldan yapıyordum. Böyle de bir macera yaşadık işte. Ama denemek de bir yere kadar. Bir hafta falan kullanıp tekrar KDE masaüstüne döndüm. Açılış biraz uzun sürdü ama henüz bir şikayetim yok. Gerçekten de bazı ayarları yapınca KDE4 de tıkır tıkır çalışıyor. Mesela Nepomuk’u kapatmak oldukça işe yarıyor.

Bu bloga yazdıklarımı hep diğer bloga da yazıyorum. İki blogumun olmasının sebebi wordpress’de bir türlü adsense reklamı ekleyememem. Gerçi var da ne işe yarıyor sanki. kaçyıldır açık hala 1,72 dolar. Diğer bloguma göz atmak istersiniz belki.

Ankara Fen Lisesi’nde Özgür Yazılım Topluluğu

Nedense insanın aklı son sınıfa gelince başına geliyor bazen. Nihayet okulda özgür yazılım topluluğu kurulması için bir adım attım. Benim için küçük olan bu adım umarım okulumuz için büyür. Aslında yaptığım şey sadece Facebook’ta bir grup oluşturmak. Bu topluluğu gerçeğe dönüştürme fikrim sanırım gerçekleşecek. Mezunların biri bizi takdir edip biz destek olacağını bildirdi. Toluluğumuzun okul içind elle tutulur sonuçlar vermesi için afiş gibi çalışmalarda ve okul yönetimiyle olan ilişkilerimizde bize yardımcı olacaklar. Önce öğrencilerin özgür yazılım felsefesi konusunda bilgilenmesini sağlayacağız, sonra da okulda özgür yazılım ürünleri kullanılması için idareye tavsiyede bulunacağız. Tabii idare ne ölçüde olumlu yaklaşır bilemiyorum. Belki de bilgisayar odasındaki bilgisayarların birkaçına değişik linux dağıtımlarını kurmayı başarabiliriz.

KDE’ye bir şans daha

KDE’den hep korktum ama üstüne de bu kadar gitmemeye karar verdim. En sonunda KDE’ye bir şans daha vermeye karar verdim. Bir kez daha deneyecektim. Ne kadar kötü olabilirdi ki? Her neyse açtım KDE’yi

Ne olmuşsa olmuş KDE’ye mi bana mı bilmem ama o kadar da yavaş görünmedi gözüme. Sonra baktım ki tüm kaynağı Nepomuk Semantik Masaüstü servisi yiyormuş. Hemen kapattım. Bu uygulama ne işe yarıyor bilmiyorum ama Strigi ile bir alakası vardı heralde. Strigiyle de aram pek iyi değil zaten. Bir zamanlar ikide bir "Sistem kaynaklarınızı az kullanmak için Strigi indeksleme işlemi duraklatılıyor" gibisinden bir uyarı çıkartırdı. Nepomuk’u da sevmedim ve Sistem Ayarları’ndan Gelişmiş sekmesi altındaki Masaüstü Araması’nı seçtim ve bir çırpıda Nepomuk servisini kapattım. Bilgisayarım oldukça rahatladı.

Şimdilik KDE’nin bir yamuğunu görmedim. Her açılışta çalışan Xfce panelini saymazsak… O da sanırım http://ypng.wordpress.com/2010/08/07/xfce-paneline-ne-oldu/ yazısında yazdığım işlem yüzünden çıkıyor. Onu da ilk başta elle killall xfce4-panel komutunu vererek kapatıyordum ama uğraşmamak için evdizinindeki .kde4/Autostart/ dizini içinde oluşturduğum bir .sh dosyasına komutu yazıp daha sonra da dosyaya çalıştırma izni vererek hallettim. Artık o da çıkmıyor. Pek düzgün bir çözüm olmadı ama idare ediyoruz işte.

Bu arada Özgürlük İçin Gezegenine yazdığım yazılar için Hackergotchi resmi gerekiyormuş. Ben de birkaç gün düşündükten sonra Fırtına Adası’nın en tatlı çocuğu Flapjack’in resmini bulup gönderdim. (Flapjack’in hayali limonata denizinde lolipop ağaçlarının olduğu şeker adasına gitmek. Yolculuğunda gemisi bir balina …)

Bir yazının da sonuna geldik. Hepinize iyi günler.

Xfce Paneline Ne Oldu?

Bir haftalık dershane kampından sonra yine evimdeyim. Bu bir hafta çok uzun geldi herkese. Soru sayıları sıralamasında da en sonuncuyum bu arada. Ama durum o kadar da acıklı değil bence. Yeni konunun testlerini çözüyorum ne de olsa deneme değil. Soruları özümseyerek, konuyla bütünleşerek, içli dışlı olarak öğrenmeli insan. Hemen çözemeyince diğerine geçmemeli. Böyle düşününce de her soru için iki dakika çok fazla olmuyor.

Ben gittikten sonra Pardus’a bir şeyler olmuş. Panel yok. Nasıl yaptılar, neyi kurcaladılar anlamadım. Sonra panel programının adını bulup hemen konsoldan çalıştırdım. Adı xfce4-panel. Neyse ki çalıştı ve eski ayarlarıyla hiç bir şey olmadan geri geldi. Paki ben her bilgisayarı açtığımda bunu mu yapacağım? Haayıııır… Xfce belki son oturum hatırlar belki dedim ama işimi de şansa bırakmayı istemedim. Hemen Ayarlar’dan Oturum ve Başlangıç’ı açıp Başlangıçta Çalıştırma sekmesinden Ekle deyip, ismine Xfce paneli, komuta da xfce4-panel yazdım ve başlangıca ekledim. Sizin de başınıza gelirse endişe etmenize gerek yok. Tabii kardeşiniz panele yanlışlıkla sağ tuş tıklayıp sonra yine yanlışlıkla Kaldır’a tıklamazsa.

Bir de İçerik güncellemelerinden ClamTk meselesi var. Bu bir haftada onu da yazamadım. Ali Işıngör’ün "Bu yazı ne durumda" şeklindeki mesajını görünce biraz korkmadım değil. Sandığımdan da önemli bir yazı olmalı diye düşünmeye başladım. Daha sonra gelen "Aslansın Enis" motivasyonu beni biraz yüreklendirdi. Umarım bir hafta içinde yazı tamamlanır. Ben de rahatlarım.

Python++

Siz de değişken yazarken seç yerine sec, üst yerine ust büyük yerine buyuk içinde_mi yerine icinde_mi yazmaktan sıkıldınız mı? O zaman python++ ile sorunlarınıza elveda deyin.

Python++ ne yapıyor?

Bu küçük program size hep aradığınız rahatlığı yaşatacak. Artık değişken isimlerinizde çşğüİıö kullanabileceksiniz. Tek yapmanız gereken kodunuzu python++’ya yollamak. O sizin için çşğüöİı yerine __ koyarak yeni bir cikti.py hazırlar ve çalıştırır.

Nasıl yapıcam?

Şimdi bu kodları python++.py adındaki bir dosyaya yazıp kaydedin ve çalıştırabilme izni verin (konsolda chmod +x python++.py). Ve daha sonra /usr/bin/python++ diye kopyalayın (konsolda sudo cp python++.py /usr/bin/python++ yazıp kullanıcı parolanızı girerek yapabilirsiniz). İşte kodlar:

#!/usr/bin/python
#-*- coding:utf-8 -*-

import os,sys
yol=sys.argv[1]

gir=open(yol,'r')
cik=open("cikti.py",'w')

kod=gir.read()
tirnak=False
for c in kod:
    if c=='"':
	tirnak=not tirnak
	cik.write(c)
	continue

    if tirnak:
	cik.write(c)
	continue

    if not "çÇşŞİıöÖğĞüÜ".count(c)==0:
	cik.write("_")
	continue

    else: cik.write(c)

gir.close()
cik.close()
os.system("python cikti.py")
  

Artık hem çiçek yazabileceksiniz hem böcek. Ama birkaç eksiğimiz var. Mesela karakter katarı içinde çift tırnak kullanamazsınız. Tek tırnak sorun olmuyor. Ve karakter katarlarını tek tırnakla belirtmeyin. Yoksa onların içindeki "çğşıİöü" "__" haline gelir. Hepinize kolay gelsin.